Kolejny dzień spędziłem na chodzeniu po mieście, lubię błądzić w labiryntach małych uliczek... by natknąć się na jakąś autentyczną, nie zadeptaną przez turystów część miasta... i tak napotkałem na dialog dwóch starszych marsylianek, które przez całą swoją krótką rozmowę powtarzały ça va, ça va, nie było ważne gdzie były, co się działo, istotne że wszystko "ça va".
Przeszedłem się po starym porcie, mijając pasące się krowy (tak te co były wcześniej w Warszawie), przyglądając się sprzedawcom świeżych ryb wprost ze starych Renówek.
Na końcu portu zaczepił mnie zagubiony paryżanin (to tylko 3h TGV), szukający plaży. Myślał, iż jestem stąd, a co najważniejsze potrafiłem mu wskazać cel i chwilę porozmawiać.
Następnie wspiąłem się na wzgórze górujące nad miastem i zwieńczone najważniejszym zabytkiem Marsylii "Notre Dame de la Garde", który podziwiamy podczas wieczornego obiadu.

Potem relaks, wyprawa na plażę i pierwsze pływanie. Zachwycające jest te połączenie miasta, serferów, zachodu słońca i gór. Dostrzegliśmy dwa boiska do siatkówki, z postanowieniem powrotu tu z odpowiednią piłką poszliśmy do domu.

Kolejne lądowanie to Marsylia, do centrum dojechałem autobusem... mijałem szare przedmieścia aby dojechać do szarego betonowego dworca.. hm w zachodni w WAW robi lepsze wrażenie.
Jednak już nie długo, gdyż obok widać szklany terminal, który czeka na otwarcie. Spotkałem mego francuskiego gospodarza, w drodze do domu odwiedziliśmy market Monoprix, gdzie zrobiłem małe zapasy śniadaniowe:
tj. 1 kg twarogu, 16 jogurtów itp... tak taniej, no i tu trudno tu kupić np. 1 opakowanie.
Znam już trochę Francję i te same obrazki widzę co w Paryżu.. wytworna Madame ze swoim pudelkiem... brudne metro... ... pani w kasie marketu, która wygląda na najbardziej szczęśliwą na świecie i stara się rozdawać je wszystkim klientom.

W domu mała kolacja na tarasie...z widokiem na.. zwykłe bloki i... największy zabytek Marsylii, tutejszy odpowiednik paryskiej Sacre-Ceur, super. A po 30 minutach spacer.. tutejsza marszałkowską i świętokrzyską...na plażę. Jest już 22, kilkanaście osób pływało.. w tym matka z dziecmi... ja się jeszcze nie zdecydowałem. Wybrałem alternatywny i bardziej swojski sposób aktywnego spędzania czasu:

"
– My z kolegą, często wędrujemy w powietrzu samolotami. A pani? Jak się czuje, pani Regino, w powietrzu?
– Całkiem, nie powiem. Całkiem możliwie.
"

Okęcie... po raz kolejny jestem na tym lotnisku, ale pierwszy raz od dawna jako ten który leci, a nie tylko odprowadzająco-odbierający. Kolejki wcale sie nie są ogromne, a do stanowisk LUFTHANSY, którą lecę to odprawiający czekają na odprawianych...
NA lotnisku spotkałem się z Ciocią z Kanady, która spędziła w Polsce miesiąc, korzystała z uroków naszych uzdrowisk i wszelkich usług spa, spotykała się z rodziną, a teraz wraca do domu. Prawdziwy active senior. Lot miała wprost do Toronto bezpośredni... hm...ile to może trwaaać?

W stroju PLUSa.... przechadzała się po hallu, rozmawiając przez telefon siatkarka MAłGOsia Glinka. Zdjęcia z nią niestety nie mam, szkoda, ale rozumiem, że znany sportowiec nie jest misiem niedźwiedziem z krupówek w Zakopanym, czy też Lechem Wałęsą z roku 1989.

Przeszedłem z bramkę kontrolną, ale musiałem moją wodę, gdzie było 0,15 l wypić od razu. OKazuje się, iż można wnieść 0,1 l, ale tylko tak małej butelce... możnabyło by sprzedawać takowe na lotnisku. Może ktoś zauważy tą niszę rynkową.
Wylądowałem w Monachium, gdzie miałem za 2h kolejny lot. Przeszedłem więc na stronę dla zwykłych ludzi... a tam...jeszcze na terenie lotniska... dwa boiska do siatkówki plażowej, na którym młodzi i smukli Niemcy i Niemki trenują... super... gdzie się nie ruszyć to siatkówka.
Miałem godzinę, chciałem wyjśc z terenu lotniska i budynków okalających (hotele, parkinki itp)... niestety kilkusetmetrowy spacer w każdą ze stron kończył się wjazdem na trasę tylko dla samochodów. A tak liczyłem, że natrafię na ogródki działkowe, gdzie starzy niemcy hodują ogórki.
Lotnisko Okęcie jest pod tym względem ciekawsze, tu 10 po wyjściu z hallu można spotkać poslkich seniorów hodujących warzywa i pielących ziemię. OK wiem wiem... że ogródków obok bym nie znalazł, ale może coś równie spektakularnego.

O 6.30 wstalem z wlasnej woli, mim iz moglem jeszcze 2h spac... wolalem jednak ostanie sprawy przedwyjazdowe zrealizowac szybciej.
Uznalem, iz nie moge jechac bez slownika PL-FR i kilku innych mniej istotnych rzeczy,a szukanie ksiegarni zaraz przed poludniowym odlotem moze sie zle skonczyc. Pojechalem wiec do supermarketu calodobowego, przy kasie bylem 7.10.
SLownika nie nabylem, niestety tak niszowy jezyk, jakim jest francuski nie znajduje uznania u menedzerow TESCO, moze w AUCHAN?
Znalazlem za to dla siebie lekture.... dla mnie, ktory ksiazki czyta od swieta. Juz mialem w koszyku LALĘ - JACKA DEHNELa... ale uznalem iz 350 stron miszmaszu stylu, czasu, epok, i tresci.. nie jest lektura dla niedzielnego czytelnika. Dehnela chce przeczytac, ale moze w listopadzie.
Kupilem wiec dzieło R. Kapuscinskiego: Lapidarium nr 6, zaczalem czytac... i juz wiem, ze dobrze wybralem. Moge teraz szerzej patrzyc na Francje, bo do wlasnych spostrzezen z Polski dodaje i czytane rownolegle dzienniki Mistrza z jego podrozy po USA.



Tytuł następnego odcinka: WNIEBOWZIĘTY

Jest 19,30 za chwilę "Dziennik Telewizyjny" zwany od tylko kilkunastu lat Wiadomościami. Powiniennem się pakować, co już czynię od kilku dni, ale właśnie się rozpakowałem....
ok już widać, iż blog ten nie ma cienia wytwornego stylu:
agatapassententer.blog.onet.pl
ani żywiołowości:
http://dorodoro.blog.onet.pl/
nie będzie się też można z niego dowiedzieć o finansach osobistych tyle co z:
http://maciejkossowski.bblog.pl/

Przed podróżą na południe Francji, jaką rozpocznę jutro... podzielę się spostrzeżeniami z dzisiejszej przejażdzki podmiejskim pociągiem... tak zatłoczonym... ledwo się z rowerem
wepchnąłem. Co robią ludzie... nie zapraszają przesuwając się tylko mówią, iż miejsc nie
ma. Jakiś chłopak został na peronie z rowerem. Ech... Polacy... zamiast się
zorganizować i ustawić bagaże z jednej, pasażerów z drugiej, rowery przy
ścianie to jakaś baba wracająca ze swym gachem z wesela, stoi przy wejściu i mówi, iż tak będzie stała bo gdzie indziej jej duszno. I tylko narzekają, iż pociąg krótki...iż polityk, proboszcz, minister, kierownik powinien o to zadbać. Taka to wada narodowa Polaków... każdy się przejmuje swoim ego i swoim kawałkiem podłogi w pociągu Kolei Mazowieckich. Nie mówię, iż ja nie jestem bez winy, przecież chłopak z rowerem został na peronie...